ညစာစားၿပီးတဲ့ေနာက္ ထမင္းစားပဲြကခြာတာနဲ႔ ဂ်ာနယ္ေကာက္ဖတ္တတ္တာ
ကၽြန္ေတာ့္အက်င့္တစ္ခုလို ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ဇနီးျဖစ္သူက မီးဖိုကေနထြက္လာၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွာဝင္ထိုင္ရင္း ေျပာတယ္။
“လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ဖို႔ ခင့္ကိုအေဖာ္လိုက္ေပးေလ”
“ေကာင္းၿပီေလ…”
ပါးစပ္ကေျပာေနေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္လံုးက ဂ်ာနယ္ကေန မခြာႏိုင္ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။
“ခင္သိသားပဲ… ဂ်ာနယ္ရွိရင္ ခင့္ကို သတိမရေတာ့ဘူးဆိုတာ..”
“ဟာ.. မဟုတ္ပါဘူး.. လာ.. လာ အခုသြားမယ္”
သူစိတ္မေကာက္ခင္ ကၽြန္ေတာ္ကပ်ာကယာရွင္းျပၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ဖို႔ ေနရာကထလိုက္တယ္။ တိုက္ေအာက္ဆင္းၿပီး ကန္ေဘာင္ဘက္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာခဲ့ၾကတယ္။ ညတာဝန္ကိုထမ္းေဆာင္မယ့္လမင္းက ေကာင္းကင္ေပၚ ေစာေစာစီးစီး ေရာက္ႏွင့္ေနၿပီ။ ညေလးညင္းက တျဖဴးျဖဴးတိုက္လို႔ … တစ္ေနကုန္ ရႈပ္ေထြးဆူညံ့ခဲ့တဲ့ေလာကႀကီးက အနည္းငယ္ေတာ့ ၿငိမ္သက္စျပဳေနခဲ့ၿပီ။ လမ္းေပၚမွာ လူသြားလူလာရွင္းစျပဳေနခဲ့ၿပီ။ တစ္ေနကုန္ ေညာင္းညာထားတဲ့ ခႏၶာေပၚက ၾကြက္သားေတြလည္း ေလွာင္ခ်ိမ့္ထဲကလြတ္လာသလို လြတ္လပ္ေပါ့ပါးလို႔…
“ခင္တို႔ ဒီလိုလမ္းမေလွ်ာက္ျဖစ္တာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ”
ရုတ္တရက္ေမးလိုက္တဲ့ ဇနီးျဖစ္သူရဲ႕အေမးကို ကၽြန္ေတာ္ျပန္ေျဖဖို႔ အေျဖမရွိခဲ့ဘူး။
ဟုတ္ပါရဲ႕… ငါတို႔ ဒီလိုလမ္းမေလွ်ာက္ျဖစ္တာ ဘယ္ေလာက္ၾကာခဲ့ၿပီလဲ၊
ရိုးရိုးရွင္းရွင္းေမးခြန္းတစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ္ဘာေၾကာင့္ ျပန္မေျဖႏိုင္ခဲ့တာလဲ၊
ေန႔တိုင္း ရံုးဆင္းျပန္လာတာနဲ႔ ထမင္းစား၊ အိပ္ရာဝင္.. ဒါဟာကၽြန္ေတာ့္အတြက္
“ပါးစပ္ဟတာနဲ႔ စားစရာကအဆင္သင့္၊ လက္ဆန္႔တာနဲ႔ ဝတ္စရာအဝတ္အစားက အဆင္သင့္
”ဆိုသလို ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ကၽြန္ေတာ္အိမ္ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ ဇနီးျဖစ္သူက ထမင္းအဆင္သင့္ခ်က္ၿပီးေနၿပီ။ ေရခ်ဳိးတဲ့အခါမွာလည္း ဝတ္ဖို႔အဝတ္အစားကို အဆင္သင့္ထုတ္ေပးထားၿပီးၿပီ။ ဝတ္ထားတဲ့အဝတ္ေဟာင္းေတြကိုလည္း ေ
လွ်ာ္ဖြတ္ဖို႔ ေရစိမ္ထားၿပီးၿပီ။ ဒီအိမ္မွာ သူ႔ရဲ႕တာဝန္ေက်ပြန္မႈကို
ကၽြန္ေတာ္စိတ္ခ်ထားၿပီးသား။
ထမင္းဟင္းခ်က္၊ ေလွ်ာ္ဖြတ္လည္း သူ၊ ေနအိမ္သန္႔ရွင္းေရးဆိုလည္း
သူ၊ သားသမီးကို စာျပတာလည္း သူပဲျဖစ္တယ္။
အိမ္က ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အပန္းေျဖေနရာတစ္ခု၊
တည္းခိုခန္းတစ္ခုျဖစ္ခဲ့တယ္။
ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းကစၿပီး ဇနီးသည္ရဲ႕ ရင္ထဲကခံစားခ်က္ကို ကၽြန္ေတာ္လ်စ္လ်ဴရႈခဲ့မိမွန္း ကၽြန္ေတာ္မသိခဲ့ဘူး။ အလုပ္ခ်ိန္မ်ားတဲ့အတြက္ေၾကာင့္လည္း ျဖစ္မယ္။ ေန႔အလုပ္အျပင္ တစ္ခါတေလ အခ်ိန္ပိုပါဆင္းေနရတဲ့အတြက္ေၾကာင့္လည္း ျဖစ္မယ္။ အိမ္မွာ ကၽြန္ေတာ္အေနနည္းခဲ့ပါတယ္။ ခ်စ္သူရည္းစားျဖစ္စနဲ႔ မဂၤလာေဆာင္စမွာပဲ လအနည္းငယ္ေလာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပူးပူးကပ္ကပ္ေနခြင့္ရွိခဲ့တာကလဲြလို႔ သူနဲ႔အတူ လမ္းထြက္မေလွ်ာက္ျဖစ္တာ ဘယ္ေလာက္ၾကာခဲ့မွန္း ကၽြန္ေတာ္လည္း မသိခဲ့ေတာ့ပါဘူး။
“အင္း.. ေနာက္ဆိုရင္ ေမာင္တို႔ အၿမဲတမ္းထြက္ေလွ်ာက္ၾကမယ္ေလ…”
“ေနာက္ဆိုရင္... ဒီစကားကလည္း ယံုရခပ္ခက္ခက္ပါ ေမာင္ရယ္….”
ေျပာေျပာဆိုဆုိ ကၽြန္ေတာ့္လက္ကို သူတင္းတင္းေလး ဆုပ္ကိုင္ထားလိုက္တယ္။ ကန္ေဘာင္ေပၚ ေအးေအးလူလူလမ္းေလွ်ာက္ရင္း ဇနီးသည္က သူ႔အလုပ္မွာေတြ႔ႀကံဳျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ၊ ပတ္ဝန္းက်င္က ၾကားရတဲ့သတင္းအတင္းေတြကို ေျပာျပေနပါတယ္။ သူေျပာသမွ်ကုိ နံေဘးမွာေနၿပီး ကၽြန္ေတာ္ဆိတ္ဆိတ္ၿငိမ္ၿငိမ္ နားေထာင္ေနမိတယ္။ ဒီလိုအခ်ိန္မ်ဳိးမွာ သူဟာ ေပ်ာ္ရႊင္ေနသူပါ။ သူ႔မ်က္ႏွာေပၚမွာ ကြယ္ဝွက္ထားလို႔မရတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း၊ စိတ္ခ်မ္းေျမ့ျခင္းေတြကို ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔ျမင္ေနရပါတယ္။ ျမက္ခင္းျပင္တစ္ခုကို ရွာၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ထိုင္ခ်လိုက္တယ္။ ဒီလိုေပ်ာ့အိအိ ျမက္ခင္းျပင္ေပၚထိုင္ခ်ရတဲ့ အရသာမ်ဳိး ကၽြန္ေတာ္တို႔ မခံစားခဲ့တာ ဘယ္ေလာက္ၾကာခဲ့ၿပီလဲ...
အိမ္ေထာင္ေရးဆိုတာ စီးပြားေရးတစ္ရပ္တဲ့။ တခ်ဳိ႕က ရႈံးတယ္၊ တခ်ဳိ႕က ျမတ္တယ္။ ဒီအိမ္ေထာင္ေရးစီးပြား တက္ျခင္း၊ က်ျခင္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕အသိဉာဏ္ အနည္းအမ်ားနဲ႔ မဆိုင္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕စိတ္ေနသေဘာထားနဲ႔ပဲ အဆံုးအျဖတ္ေပးပါတယ္။
တခ်ဳိ႕ကေျပာတယ္.... လိင္မတူသူရဲ႕ႏွစ္ေယာက္ၾကားက စစ္ပဲြတစ္ပဲြတဲ့။ အိမ္ေထာင္မက်ခင္နဲ႔ အိမ္ေထာင္က်ၿပီးကာလမွာ ေယာက္်ားက ကၽြန္ဘဝကေန စစ္သူႀကီးျဖစ္သြားတယ္။ မိန္းမက စစ္သူႀကီးဘဝကေန ကၽြန္ျဖစ္သြားတယ္။ အိမ္ေထာင္က်ၿပီးတဲ့အတဲြေတြ ေရွာ့ပင္းထြက္တာကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ေတြ႔ျမင္ႏိုင္ပါတယ္။ မဂၤလာမေဆာင္ခင္မွာ အိတ္ႀကီးအိတ္ငယ္ဆဲြၿပီး မိန္းမေနာက္လိုက္ရတဲ့ေယာက္်ားေတြပာာ မဂၤလာေဆာင္ၿပီးတဲ့ေနာက္ အရာအားလံုးကိုပစ္ခ်ၿပီး ေရွ႕ဆံုးေရာက္သြားၾကတယ္။
ဒါေၾကာင့္ အိမ္ေထာင္က်ၿပီးတဲ့ ေယာက္်ားအမ်ားစုက ၾကာေလ ႏုပ်ဳိေလ၊ ၾကာေလ သက္ေတာင့္သက္သာျဖစ္ေလပါပဲ။ မိန္းမေတြကေတာ့ အိမ္ေထာင္က်တယ္ဆိုတာ တာဝန္ဝတၱရားအားလံုးကို ထမ္းပိုးလိုက္သလိုပါပဲ။ သားသမီးအတြက္၊ လင္ေယာက္်ားအတြက္၊ အိမ္မႈကိစၥ၊ ေဝယ်ဝစၥ၊ ၾကာေလ အိုမင္းေလျဖစ္တယ္။ အိမ္ေထာင္သက္(၁ဝ)ႏွစ္ေတာင္ မျပည့္ေသးတဲ့ဇနီးမွာ မိန္းကေလးဘဝကရွိခဲ့တဲ့ ေခ်ာေမာလွပျခင္းေတြ ေပ်ာက္ဆံုးေနခဲ့ပါၿပီ။ ေခ်ာေမာလွပျခင္းအစား မ်က္ေထာင့္က အရစ္ေၾကာင္းေတြ တေျဖးေျဖး ဝင္ေရာက္အစားထိုးလာခဲ့တယ္။ အာဟာရျပတ္လပ္ေနတဲ့ အသားအေရေတြမွာ အမည္းစက္ေတြက ဟိုတစ္စက္ ဒီတစ္စက္ ဝင္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ အရင္က တယုတယျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တဲ့အသားအေရက ၾကမ္းတမ္းလို႔ေနခဲ့ပါၿပီ။
ကၽြန္ေတာ္ အားနာမိပါတယ္… အိမ္ေထာင္ဦးစီးတစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္က ဇနီးသည္အတြက္ ဘာခမ္းခမ္းနားနားမွ မေပးႏိုင္ခဲ့ဘူး။ မေျပာပေလာက္တဲ့ ခ်မ္းေျမ့မႈေလးေတာင္ မေပးႏိုင္ခဲ့ဘူး။ မရွိဆင္းရဲသားဘဝကေန လာခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကို သူ မညည္းမတြား အေဖာ္လုပ္ေပးခဲ့တယ္။ ရွိတာေလးနဲ႔ မေၾကာင့္မက်ေနေပးခဲ့တယ္။ ေပးတာေလးနဲ႔ မေလာက္မင ေခၽြတာေပးခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚမွာလည္း ဘာေတာင္းဆိုမႈမွ မရွိခဲ့ဘူး။ ဒါေတြကို သူ မမက္ေမာပါဘူးတဲ့။ သူ ေရြးခ်ယ္တာက အခ်စ္ပါတဲ့။ ေငြေၾကးေတြ သူ မလိုပါဘူးတဲ့။ ဒီလိုမယားမ်ဳိးရခဲ့တာ ကၽြန္ေတာ္ကံေကာင္းပါတယ္။ ေငြေၾကးဆင္းရဲေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအျပည့္၊ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြအျပည့္ရွိခဲ့တယ္။ ရႈပ္ေထြးတဲ့ဘဝကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ မလိုခ်င္ခဲ့ဘူး။ ရိုးရွင္းတဲ့ဘဝနဲ႔ စားစရာရွိ၊ ဝတ္စရာရွိရင္ ရပါၿပီ။
အားလပ္ခ်ိန္ေတြမွာ တစ္ေယာက္လက္ကို တစ္ေယာက္တဲြၿပီး ညေနဆည္းဆာေအာက္မွာ လမ္းေလးေလွ်ာက္၊ မိသားစုအေၾကာင္း ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္ ေနရရင္ရၿပီ။ ေအးအတူ ပူအမွ် ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းထဲမွာေပ်ာ္ဝင္ရင္း သက္ဆံုးထိတိုင္ အတူေနၾကရရင္ရပါၿပီ။ ဒီလိုဘဝထက္ ဘယ္လိုဘဝမ်ဳိးကို ေတာင့္တေနဦးမလဲ...
ထမင္းစားၿပီးခ်ိန္၊ အားလပ္ခ်ိန္ေတြမွာ ကိုယ့္ဇနီးမယားနဲ႔အတူ လမ္းထြက္ေလွ်ာက္ပါ။ အခ်စ္က ျပင္းျပင္းရွရွ တခမ္းတနားျဖစ္ေနမွမဟုတ္သလို ရာဇဝင္တြင္ေလာက္ေအာင္လည္း ကတိသစၥာေတြ မလိုပါဘူး။ အခ်စ္က တကယ့္လက္ေတြ႔က်က်၊ စိတ္ႏွလံုးနဲ႔ရင္းၿပီး ခ်စ္ေနဖို႔၊ ဂရုစိုက္ေနဖို႔ပဲလိုပါတယ္။ ကိုယ့္ဇနီးမယားကို ထမင္းေလးခ်က္ကူ၊ အဝတ္ေလးေလွ်ာ္ကူပါ။ ဒါမွမဟုတ္ လက္သည္းညႇပ္ေပးတာ၊ လက္ေတြကို ႏွိပ္နယ္ေပးတာလည္း လုပ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ သူနဲ႔အတူ စကားေျပာတာ၊ အတူတီဗီြၾကည့္တာ၊ အတူလမ္းထြက္ေလွ်ာက္တာေတြ လုပ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒီအရာေတြက သင္စိတ္ပါရင္ ဘာမွခက္ခဲပင္ပန္းတဲ့အလုပ္ မဟုတ္ပါဘူး။
အခ်စ္ကို အေဝးႀကီး ထြက္မသြားပါေစနဲ႔… ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းကို အေဝးႀကီး ထြက္မသြားပါေစနဲ႔… ဇနီးမယားနဲ႔အတူ လမ္းေလွ်ာက္တာဟာ အခ်စ္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔အတူ တဲြေလွ်ာက္ေစျခင္းပါပဲ။ ဒါဟာ ရိုးရွင္းသာမန္တဲ့ေန႔ရက္ေတြထဲ ေႏြးေထြးၾကည္ႏူးမႈေတြ ထပ္ေလာင္းထည့္တာပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုသာေရွ႕ဆက္သြားခဲ့ရင္ အသက္အရြယ္အိုမင္းသြားသည့္တိုင္ အခ်စ္ကလတ္ဆတ္ႏုပ်ဳိေနဦးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
“အိမ္ျပန္ၾကစို႔ ေမာင္….”
ဇနီးက ကၽြန္ေတာ့္ကို လွမ္းေျပာတယ္။ သူနဲ႔အတူ အိမ္အျပန္လမ္းမွာ အေဝးကို ကၽြန္ေတာ္အၾကည့္ေရာက္သြားတယ္။ လမ္းမီးတိုင္ေတြက လင္းထိန္လို႔… ဒါဟာ ညမွာမအိပ္တဲ့ ၿမိဳ႕ျပရဲ႕မ်က္လံုးေတြပဲျဖစ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕အခ်စ္က သာမန္တဲ့ဒီၿမိဳ႕ျပထဲမွာ ရိုးရိုးရွင္းရွင္း ရွင္သန္ေနခဲ့ပါတယ္။
မူရင္းေရးသားသူ-- Tan Bo Xuan
ႏိုင္းႏိုင္းစေန...........
သခင္သာလွ်င္မွ တင္သမွ်ေလးေတြကိုဖတ္ဖို႕ ဒီမွာ like ႏွိပ္ပါ
ေပ်ာ္ရြင္ၾကည္ႏူးမွႈ႕ေတြကိုပိုင္ဆိုင္ႏွႈိုင္ၾကပါေစဗ်ာ.......
